Fiere Belg

Vindt u dat echt? Nochtans, uit een onderzoek uitgevoerd door de krant Le Soir is gebleken dat de gemiddelde dieselrijdende Belg, zijn wagen pas aan de kant laat staan als de dieselprijzen de kaap van 2 euro per liter gepasseerd zijn. Voor de benzinerijdende Belg ligt dat bedrag zelfs op 2,14 euro per liter.

De gemiddelde Belg vindt wel dat er meer mag geinvesteerd worden in het openbaar vervoer, 1 op 5 overweegt nu al om zijn wagen aan de kant te laten staan, en het op een sporen en bussen te zetten. Het aantal gebruikers van “den ijzeren weg” is tussen 1997 en 2006 zelfs met 37,6% gestegen.

En toch neemt meer dan 70% van de werkende bevolking dagelijks de wagen om naar het werk te rijden, ondanks de prijzen, ondanks de files, en ondanks de toenemende verkeersaggressie.

Maar waarom dan toch? Houden we ervan om onszelf arm te rijden op ons Stalen Ros? Genieten we van de rust en de stilte in de file? Vinden we dat relaxerend? Hechten we ons aan de vrienden die we maken bij het tentoongesteld krijgen van een knap staaltje verkeersaggressie?

Niets van dat alles, de weigering heeft verschillende andere oorzaken, waaronder het welbekende “zo rustig zitten in de auto, ongestoord muziek kunnen luisteren (of lezen bij sommigen(!))”. We stappen in onze auto, en rijden alleen naar het werk, omdat we behoefte hebben aan die tijd met onszelf. We komen ’s avonds thuis, en duiken de kroeg in, omdat we behoefte hebben aan sociaal contact. Begrijpe wie begrijpen kan. Misschien dat verplichtte restauratiewagons op de pendeltreinen een oplossing bieden?

Ook de prestige speelt een rol. De auto is ons statussymbool geworden, de mooiste, de grootste, de dikste, de nieuwste, de getunedste, en de met het meeste aantal onzinnige opties opgewaardeerde, dat is wat telt op de weg (cfr: “Ritsen? Ik? Ik heb de dikste wagen!”). Op de trein speelt dat niet meer mee, iedereen zonder auto, dus zwaai maar dag met het handje naar dat statussymbool. Natuurlijk zijn er nog andere statussymbolen in gebruik, zoals de kleding, en de gsm, maar toch, bij mannen speelt die wagen een grote rol. En op de trein zijn we allemaal gelijk, en dat is communisme, en daar zijn we helemaal allergisch voor, want dat principe kennen we, iedereen heeft evenveel, namelijk NIETS.

Maar genoeg over onszelf, een derde, grote reden is vanzelfsprekend, een waar we zelf niets aan kunnen doen, namelijk het openbaar vervoer zelf. Op verschillende plaatsen in Belgie raak je nog steeds enkel om het uur weg, en in het weekend zelfs om de 2 uren maar. Let op, je kan wel pas om 9 uur vertrekken. Ah, en je moet zeker om 19u terug zijn. Neem daar nog bij dat je dan op aansluitingen moet wachten, en de trein er tussen moet pitsen, dan is een dagje aan zee met de trein de NMBS vertaling van een dagje op de trein, tot aan zee.

Wat is dan de oplossing? Zonder twijfel, een mentaliteitsverandering bij ons, de automobilisten. Maar, dat is zonder meer heel erg dringend nodig, zoals ik in een vorige post ook al aanhaalde.
Een tweede dringende noodzaak is een verdere uitbouw van het openbaar vervoer. Maar is dat wel haalbaar als er geen mentaliteitswijziging komt? Dan is het een verloren gegane kost, paarlen voor de zwijnen.
Misschien is het dan toch niet eens zo slecht als de brandstofprijzen stijgen? Misschien zorgen die wel net voor die broodnodige mentaliteitsverandering. Een mentaliteitsverandering die ons milleu, onze zenuwen en onze kinderen kan redden.

Het goede nieuws is dat de mentaliteitsverandering langzaamaan al begint, 80% van de Belgen let bij de aanschaf van een nieuwe wagen op het millieuvriendelijk karakter van de wagen.

No related posts.