Fiere Belg

“Toen de kinderen vorige week niet meteen naar huis kwamen, maakte ik me geen moment ongerust. Ze waren nergens zo veilig als bij An. Het is een enorme troost dat jij nu voor altijd voor ze zal zorgen.” Dat waren de woorden die Catherine gebruikte om afscheid te nemen van haar tweelingdochtertjes, Madeline en Tosca, haar beste vriendin An, en An’s dochtertje Camila.

Deze 4 mensen, waarvan 3 nog in het prille begin van hun leven, werden vorig weekend, op zaterdag 8 maart 2008 van door een zwaar verkeersongeval een toekomst ontnomen. Een beslissing die, duidelijk onbewust, genomen werd door twee jonge mannen van Roemeense afkomst, die het nodig vonden om onder invloed van XTC veel te snel te rijden met hun bolide. Achteraf komt bij hen het besef wat voor leed ze aangericht hebben. Hoe ze gezinnen verscheurd hebben. Hoe ze 3 jonge meisjes de kans op geluk ontnomen hebben. 3 meisjes die nooit hun eerste grote liefde zullen leren kennen, nooit het plezier zullen kennen om met hun schoolvriendinnen Chrysostomos te vieren, en 100 dagen later hun diploma in ontvangst te mogen nemen. 3 meisjes, die nooit jonge vrouwen worden, en hun eigen gezin kunnen stichten, en dan doodsbang zijn omdat achter elke hoek een andere versie van deze doodrijders, of een ander gevaar kan loeren.
Tijdens de kerkdienst zeiden verschillende mensen dat ze bang waren om nog kinderen met de auto te vervoeren, dat dat misschien maar niet meer gedaan moet worden. Dit is een angst die iedere ouder kent.
Maar toch is het geen oplossing om je kinderen maar niet meer met de wagen te vervoeren. Het aantal fietsende kinderen dat jaarlijks een ongeluk krijgt is ook veel te hoog. En zelfs voetgangers zijn niet meer veilig.
De enige oplossing is een mentaliteitswijziging, algemeen, maar zeker in het verkeer.
Wanneer mensen op straat rijden met de wagen, zien ze geen mensen, maar andere wagens: een BMW die langs rechts voorbij rijdt, een verlaagd, gespoilerd Golfje dat tegen je bumper plakt, een Toyota die veel te traag links rijdt, en ondanks getoeter en geflikker niet opzij wil gaan.
Maar in elk van die wagens zitten mensen, minstens een, dikwijls meerdere. En elk van die mensen is de zoon of dochter van een moeder die haar kind niet kwijt wil. Van een vader die zijn kind met trots ziet opgroeien ouder worden. Veel van die mensen in die auto’s hebben thuis iemand die op hen wacht. Een man, of een vrouw, die zoveel van hen houdt, dat het leven geen zin meer heeft zonder. En veel van die mensen zijn papa of mama van kinderen, die NOOIT de vraag zouden moeten stellen aan de andere ouder, waarom papa niet meer naar huis komt, en we hem nooit meer zien. Geen enkele partner, geen enkel kind verdient het om zijn levensgezel of ouder op deze manier te moeten verliezen.
Er zijn al genoeg manieren om het leven te laten en gezinnen te breken. Aan deze manier kunnen we met zijn allen vrij makkelijk iets doen. Laat ons dat dan ook doen.
Deze Fiere Belg wil zijn kinderen nog zien opgroeien, en samen met zijn vrouwtje oud worden.
Zie de mens in de auto, en gun die zijn leven.

www.ikbenvoor.be

Related posts:

1. Belgie rouwt, alweer